พรุ่งนี้ต้องกลับไปเรียนอีกแล้ว...

ทำไมชีวิตการเรียนมันช่างน่าเบื่ออย่างนี้นะ ปิดเทอมได้แค่อาทิตย์เดียว ยังไม่หายคิดถึงบ้านเลยก้อต้องกลับมาเรียนหนักๆอีกแล้ว เอาเถอะ!! ทนกันได้ก้อทนกันไป อีกไม่นานก้อจบแล้ว แล้วก้ออาจจะจบชีวิตก้อได้ เหอะๆ เพราะอะไรหน่ะเหรอ ก้อไม่มีงานทำไง กลัวๆเหมือนกันแฮะ นี่ก้อปี3แล้ว ไม่รู้ชีวิตหลังเรียนจบจะเป็นยังไง

ยังไงๆ ก้อต้องสู้ สู้ๆ สู้ตาย (จินตนาการว่าตัวเองเป็นนางเอก Full House อยู่ อิๆ)

บางครั้งฉันรู้สึกสับสนกับสิ่งตัวเองทำ

มันดูเหมือนว่าฉันกำลังทำทุกอย่างเพื่อต่อต้านกับความรู้สึกลึกๆของตัวเอง ฉันไม่รู้หรอกว่าการที่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า ไม่มอง ไม่พูด ไม่คุย มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องรึป่าว? หรือว่าฉันกำลังเลือกที่จะทำร้ายตัวเองกันแน่ ฉันเคยคิดว่ามันจะช่วยให้ฉันดีขึ้น มองเค้าเป็นอากาศไปซะ น่าจะดี ฉันคิดว่ามันดีแล้ว แต่รู้ไม๊ว่าตอนนี้ฉันกำลังเศร้าเสียใจกับการกระทำของตัวเอง เป็นใครๆก้อต้งอทำแบบเดียวกันกับที่เค้าทำกับฉันในตอนนี้ สิ่งที่ฉันทำแน่นอน!! ตอนนี้ ฉัน...ได้รับกลับคืนมาอย่างเต็มรูปแบบ

ฉัน...กลายเป็นอากาศไปแล้วในสายตาเค้า เช่นกัน

ฉันไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกออกมาแบบไหน นั่นสินะ ฉันเองยังไม่เข้าใจการกระทำของตัวเองเลย และยิ่งไม่เข้าใจว่าฉ้นต้องการอะไรกันแน่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ฉันจะเสียใจไปทำไม...

ฉันจะเศร้าไปเพื่ออะไร...

ฉันเลือกที่จะทำแบบนี้ด้วยตัวเอง...

ฉันทำตัวเอง!!

เค้าพูดเหมือนกับว่าฉันทำตัวเองมาตลอด ดูเหมือนว่าทุกอย่างมันเป็นความผิดของฉันคนเดียวมาตลอด ฉันในวันนั้น และฉันในวันนี้ ยังเป็นคนๆเดิม การกระทำแบบเดิมๆ

เค้าบอกว่าเค้าทำตัวไม่ถูก บางครั้งฉันพูดคุยกับเค้าอย่างร่าเริง แต่ในบางเวลาฉันกลับเปลี่ยนเป็นอีกคนที่ไม่แม้แต่มองหน้าเค้า

เค้าจะรู้รึป่าว? ว่าฉันอยากจะเข้าไปพูดคุยกับเค้า ได้เดินเคียงข้างกับเค้าไปทุกๆที แต่ฉันทำไม่ได้ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา

ฉัน...ไม่เคยรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเค้าเลย

ไม่สามารถรับรู้ได้จริงๆ

ฉันมีสิทธิ์หรือที่จะทำอย่างที่ใจต้องการโดยไม่แคร์สิ่งรอบข้างเลย และที่สำคัญฉันกลัวว่าสิ่งที่ฉันทำ..."เค้าไม่ต้องการ"

ถึงตอนนี้ สิ่งที่ฉันทำได้คือการได้มองเค้าอยู่ห่างๆ และเอาใจช่วยให้เค้ามีความสุขกับคนคนนั้นที่เค้าต้องการ (ซึ่งไม่ใช่ฉัน) ตลอดไป

วันนี้เป็นวันสอบวันที่สองค้า ทำไม่ค่อยจะได้เท่าไหร่เลยอ่ะ อุตส่าห์อ่านมาทั้งคืน อ่านเองด้วย ไม่มีใครติวให้เลย เพื่อนมันใจร้ายไม่ยอมเรียกเลย แอบไปติวกันเอง ไอ้เราก้อเป็นห่วงมันจะตายกลัวมันจะโดนไทด์ แต่มันกลับไม่ห่วงเราบ้างเลยไม่เฉพาะไอ้คนนี้คนเดียวนะ คนอื่นๆก้อด้วย ทีจะเอาอะไรก้อมาขอ สรุปจะเอาก้อให้ ชีสจะยืมก้อมาหา แต่พอติวไม่เรียกเลย เหอะๆ ชีวิตหนอชีวิต มันจะมีอะไรได้ดังใจบางไม๊เนี่ย

"ผู้ชายก้อไม่ได้ เพื่อนก้อไม่รัก เกรดก้อไม่ดี"

แต่อย่างน้อยๆก้อยังมีเพื่อนบางคนที่น่ารักเอามากๆเลย รู้ไม๊ใคร? เพื่อนฝาหรั่งของเรานั่นเอง ตาสีฟ้าด้วย ฮาๆ สงสัยเฉพาะเดือนนี้มั้งที่ ยัยฝาหรั่งดองจะตาสีฟ้า แล้วก้อสาวหล่อประจำไอที แล้วก้อยัยหัวโตจอมหลับ (แถมวันนี้ มันยังหลับในห้องสอบอีกนะ เหอะๆ ทำไปได้ ยอมรับเล้ยยย!!)

กลับมาเรื่องเดิม แต่ว่าวันนี้ที่วีนบอสไปก้อรู้สึกผิดแหละ ชีวิตมันก้อกำลังวิกฤตอยู่แต่ก้ออดน้อยใจ แล้วก้อผิดหวังไม่ได้หน่ะ

"ฉันเป็นห่วงแกนะ แต่แกหน่ะเป็นห่วงฉันบ้างรึป่าวหว่ะ" เหอะๆ

เอาเถอะตอนเดินเข้ามาคณะนี้ก้อเดินเข้ามาคนเดียว ตอนเดินออกก้อต้องออกคนเดียวอยู่ดี จะเอาอะไรนักหนากะชีวิตฟะ ตั้งหน้าตั้งตาเรียนไปเถอะ พ่อแม่ ญาติพี่น้องยังรอเราอยู่ที่เส้นชัย ไม่มีใครหรอกที่รอเรานอกจากพวกเค้า(ดูปลงๆแฮะ เป็นไรมากไม๊เนี่ย (แซวตัวเองอ่ะ เหอะๆ))

สุดท้าย:::เมื่อไหร่ฉันจะเลิกเป็นคนคิดมากซะทีเนี่ย ห๊า ยัยอ้วนใส่แว่น:::

สุดท้ายอีกที :::เราว่าเราขอโทษแกดีกว่าหว่ะ บอส:::

เหอะๆ ไปอ่าน Client-Server ต่อแล้ว จะติด F อยู่แล้วยังจะมานั่งบ่นไรอยู่ได้ ไอ๊อ้วน